Over kalkoen en futuris
Dit lijkt me die éne Kerst die me een geruime tijd zal bijblijven.Geen uitgebreide familie-reveillon,geen wensen voor goede mensen, maar ziekte, faillissement, kruisverhoren en afscheuringen.
Concreet was er wrevel over Kerstavond. Bij Jorge thuis, bij mij, hoeveel, wat, wanneer, etcetera.
Na enige ruzie met m'n moeder over afspraken, zijn Jorge en ik dan toch maar bij hem thuis kerst gaan vieren.
Gezellig, op z'n Spaans.
De volgende dag naar huis, voor de kalkoen.
Gezellig, op z'n Vlaams.
Jorge vertrekt de volgende dag naar de grootouders, voor de beste wensen, voor goede mensen, en ik blijf alleen achter bij moeder en grootmoeder...(grootvader had die dag geen honger).
Ik heb nog maar 'n hap of twee door de keel gehaald, of de verwijten beginnen.
Geld, studies, leugens over leeftijd van vriendje (?), werk, studies, geld, studies, studiegeld, studies studies, geld, vriendje, EV, geld, geld, studies, tot grootmoeder plots beslist dat er iets gebroken is tussen ons, en ik een evenbeeld ben van mijn 'slechte, doortrapte' vader.
De druppel.
Ik heb jarenlang geslikt dat ik onder de duim werd gehouden, ziekelijkerwijs beschermd, zelfs afgeschermd.
Dat ze mij graag zien, natuurlijk, maar dit is de manier niet, I'm sorry.
Bij het vertrek, gepakt en gezakt, zegt m'n moeder met doffe stem dat er 'no way back' is.
Je meent het. Dit is de derde keer dat ik het ouderlijk huis verlaat, en de driemiljoenste keer dat we ruzie hebben (naar schatting ;) ).
Kijk, ik ben twintig. Ik kom niet meer graag thuis.
Ik haat het al helemaal dat een front van oestrogeen elke beweging controleert en rapporteert.
Het is gedaan. Ik hoef geen rancuneuze cent meer, geen tirade meer over faillissementen, maagzweren en demonische vaders.
Ik ben Lorre. Niet Laurent Carl Paul Marie Jacobs, zoon van.
Bij goed weer ben ik dra jurist, en dat zal te danken zijn aan mijn inzet en verdiende gelden. Niet dankzij 'mama'.
Gisteren aasde ik op het gehele Randstad-aanbod, dinsdag
worden mijn telefonische skills getest.
Vandaag sloot ik mijn KBC-rekening af, of toch moeder's volmacht, en opende ik een ING-futuris.
Het JAC neemt me zo goed en zo kwaad mogelijk onder de vleugels tot ik een (vervang-)inkomen heb, een vaste woonplaats, en kleine, praktische, ditjedatjes.
Dit suckt. Ik voel me een schooier.
Maar het is ook nodig. Daarbij voel ik me al stukken beter.
Ze zien me in ieder geval niet meer terug tot ik bereikt heb
wat ik wíl bereiken.
En geen medelijden, zeg, het is al erg genoeg dat ik dra OCMW'er ben.
En route pour l'aventure!
posted by Caelus @ 6:46 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home