..cu°mu°lo°ca°na°pé (de ~ (m.), ~'s) 1. comfortabele zitwolk
Saturday, May 27, 2006
Athinai
Eurosong is voorbij, zoals gewoonlijk volgt bij mij de gekte pas achteraf. Dit is mijn top 3.
1/Tina Karol - Het schattige oekraïnse meisje die doet denken aan Willow uit Buffy, en naar mijn mening een erg sexy performance neerzet. Dit is m'n standaard wekliedje sinds Eurosong.
2/Lordi - Over hen zijn de meningen verdeeld, ik vind het gewoon catchy, en ze zijn's wat anders dan de "un peu trop de pop". Jammer dat Nightwish niet gegaan is, maar ja, ze zijn dan ook gesplit he. Hard Rock Hallelujah, zeker weten!
3/Kate Ryan - Ach, het doetje; ons Kempische Katrien in een veel te posh jurk, met freaky movekes en sexy dansertjes. Ze krijgt alvast bij een goeie derde plaats, omdat het een lekker nummer blijft ;-)
Beste lezer, de lente is er! Niet speciaal daarom, een overzicht van afgelopen maand.
De -tot dusver- beste setting van m'n interieur, jusqu'à preuve du contraire. Annelies, Meggie & Mario, een momentopname van het eerste dakfeestje. Het was leuk, die Dollyparty. Lorre blij met de geboorte van ijskast Betsy.
Kort voor: Feministische vereniging van vrouwen die protesteren tegen de oorlog in Irak door het dansen van de samba.
Of toch, zo kondigden ze zichzelf aan op een of andere AV. In werkelijkheid wil Famba actief werken aan de zichtbaarheid en positieve perceptie van lesbische en biseksuele vrouwen.
Nu, tot zover volg ik nog.
Dat ze 'openstaan voor de diversiteit binnen deze groep vrouwen en trachten, door hun zichtbaarheid, ruimte te creëren in de samenleving voor deze diversiteit. Famba draagt het feministisch gedachtegoed uit en wil een emancipatorische kracht zijn. Famba wil de bestaande vooroordelen en klassieke rolpatronen doorbreken en dit niet alleen binnen de samenleving maar ook binnen de holebibeweging.'
Diversiteit, feminisme, mmhm, mhmm. Mooi mooi.
Famba wil processen in de samenleving kritisch bekijken. Thema's als vrije meningsuiting, vrije seksualiteitsbeleving, racisme, extreemrechts, ... zijn hiervan enkele voorbeelden. Mistoestanden stellen we aan de kaak met veel gevoel voor ritme.
Kritisch, altijd leuk meegenomen.
... Vertel me eens waarom een groep luidruchtige femmies een kunstige foto laten maken met een joekel van een fallussymbool op?
disclaimer: lieve fambaiaanse femmies, alle respect voor jullie werking, chapeau, maar het viel me gewoon op. *grijns*
Ken je dat, je moet ergens dringend zijn, en je vindt niks. Dan zijn het je sleutels, dan is het je portefeuille of je tasje (voor de dam-...uh, never mind).
Zo ook ik, zocht me vanochtend suf naar het hoefijzerfietsslotsleuteltje van mijn knalgele ros, 10 minuten voor ik moest gaan werken. Niet op tafel. Hmm. Niet op m'n bureau. Hmm. Niet in m'n jaszak. Hmm. Niet in m'n vest. Hmm. Luid gevloek. Na 5 minuten zoeken heb ik me maar ziek gemeld, en grijnsde naar het dagje vrijaf.
Overal heb ik gezocht, tijd verspild, en me geërgerd. Tot overmaat van stupiditeit heb ik de stofzuiger opengemaakt, elk plukje stof (geborduurd met gouden haren blijkbaar) overgeheveld van stofzuigerzak naar delhaize-zakjes, vergeefs. Dit was allicht het meest degoutante werkje van de afgelopen 6 maand, en dan nog zonder resultaat. Het is nu 17.13, en zonet vond ik mijn sleuteltje in de heuptas die ik eveneens al een tijdje kwijt was. Opluchting, maar ook vuile vingers. En overal stof.
Mij hebben ze niet meer liggen, ik heb me zonet per E-bay een Keyfinder aangeschaft. Je moet maar fluiten, zeggen ze, en de Keyfinder piept vrolijk terug, waarna hij een ledje laat oplichten.
Dit lijkt me die éne Kerst die me een geruime tijd zal bijblijven. Geen uitgebreide familie-reveillon,geen wensen voor goede mensen, maar ziekte, faillissement, kruisverhoren en afscheuringen.
Concreet was er wrevel over Kerstavond. Bij Jorge thuis, bij mij, hoeveel, wat, wanneer, etcetera. Na enige ruzie met m'n moeder over afspraken, zijn Jorge en ik dan toch maar bij hem thuis kerst gaan vieren. Gezellig, op z'n Spaans.
De volgende dag naar huis, voor de kalkoen. Gezellig, op z'n Vlaams.
Jorge vertrekt de volgende dag naar de grootouders, voor de beste wensen, voor goede mensen, en ik blijf alleen achter bij moeder en grootmoeder...(grootvader had die dag geen honger). Ik heb nog maar 'n hap of twee door de keel gehaald, of de verwijten beginnen. Geld, studies, leugens over leeftijd van vriendje (?), werk, studies, geld, studies, studiegeld, studies studies, geld, vriendje, EV, geld, geld, studies, tot grootmoeder plots beslist dat er iets gebroken is tussen ons, en ik een evenbeeld ben van mijn 'slechte, doortrapte' vader.
De druppel.
Ik heb jarenlang geslikt dat ik onder de duim werd gehouden, ziekelijkerwijs beschermd, zelfs afgeschermd. Dat ze mij graag zien, natuurlijk, maar dit is de manier niet, I'm sorry.
Bij het vertrek, gepakt en gezakt, zegt m'n moeder met doffe stem dat er 'no way back' is. Je meent het. Dit is de derde keer dat ik het ouderlijk huis verlaat, en de driemiljoenste keer dat we ruzie hebben (naar schatting ;) ). Kijk, ik ben twintig. Ik kom niet meer graag thuis. Ik haat het al helemaal dat een front van oestrogeen elke beweging controleert en rapporteert. Het is gedaan. Ik hoef geen rancuneuze cent meer, geen tirade meer over faillissementen, maagzweren en demonische vaders. Ik ben Lorre. Niet Laurent Carl Paul Marie Jacobs, zoon van. Bij goed weer ben ik dra jurist, en dat zal te danken zijn aan mijn inzet en verdiende gelden. Niet dankzij 'mama'.
Gisteren aasde ik op het gehele Randstad-aanbod, dinsdag worden mijn telefonische skills getest. Vandaag sloot ik mijn KBC-rekening af, of toch moeder's volmacht, en opende ik een ING-futuris. Het JAC neemt me zo goed en zo kwaad mogelijk onder de vleugels tot ik een (vervang-)inkomen heb, een vaste woonplaats, en kleine, praktische, ditjedatjes.
Dit suckt. Ik voel me een schooier. Maar het is ook nodig. Daarbij voel ik me al stukken beter. Ze zien me in ieder geval niet meer terug tot ik bereikt heb wat ik wíl bereiken. En geen medelijden, zeg, het is al erg genoeg dat ik dra OCMW'er ben.
